Con motivo de la celebración del Día Internacional de la Mujer el ocho de marzo, me llamó la atención el que en ningún medio se mencionara el hecho de que recién en 1970, si mal no recuerdo, se dio en el Perú la ley que iguala en derechos a los hijos legítimos y naturales, cambiando con eso no sólo la faz del país, sino también nuestra situación como mujeres.
Es indiscutible la influencia en mi novela de "El manuscrito encontrado en Zaragoza" de Jan Potocki, escritor polaco que escribía en francés, y que fue mi libro de cabecera mientras la escribía. Si quisiéramos resumir la novela de Potocki en una sola frase, diríamos lo que dije alguna vez, en una entrevista que me hicieron en Radio Programas del Perú: es sobre un personaje que tiene relaciones carnales con los demonios. Pero la obra es mucho más compleja, y al igual que la novela del siglo de oro español, está estructurada en base a diferentes historias que se entrelazan entre sí. La historia principal, la del capitán Alfonso van Worden, quien cae recurrentemente en los brazos de dos hermosas moras, para amanecer luego entre dos hermanos ahorcados, pareciera ser a ratos incluso un pretexto para dar cabida a otras historias y para reflexiones de orden, digámoslo así, filósofico. Personalmente me parece deliciosa la historia del cabalista judío y su hermana Rebeca, quienes desde niños se vieron obligados a aprender lenguas muertas y moribundas, se alimentaron, él de la carne de animales machos y ella de la carne de animales hembras y a quienes su padre, en el lecho de muerte, ordenó que desposaran, ella a los gemelos celestes Cástor y Pólux, por lo que debía esperar a que el Sol entrara en el signo de Géminis para poder invocarlos, y él a dos genios femeninos que debía invocar cuando el Sol pasara por el signo de Virgo. Aparentemente, fue la equivocación del cabalista, quien aturdido hizo las invocaciones al revés, atrayendo así a dos demonias en vez de dos genios benéficos femeninos, lo cual produjo la confusión en la que se vio envuelto Alfonso van Worden. 
Los días 23, 24 y 25 de febrero se desarrollará en Lima el II Congreso Nacional de Escritores de Literatura Fantástica y Ciencia Ficción Peruana, que contará con más de 30 participantes entre escritores y estudiosos de este género, tanto en la literatura como en la historieta. El programa incluye: conferencias magistrales, mesas de autores, ponencias, presentaciones, firmas y venta de libros.
 Zaproszenie nie było zachęcające. A biorąc pod uwagę pośpiech, w jakim żyjemy, wręcz odrzucające. Wykład przy okrągłym stole o zmarłym w 2004 roku laureacie literackiej Nagrody Nobla Czesławie Miłoszu, który - gdyby żył - miałby dziś sto lat? Kogo to interesuje? Zwłaszcza, że stół okazał się normalny, z kantami, a nie zbliżający ludzi. Mimo to zbliżył. W sali Instituto Cultural Peruano Norteamericano w Limie zebrała się spora grupka Polaków i Peruwiańczyków, którzy w codziennej gonitwie postanowili się zatrzymać. Po prostu zwolnić i posłuchać tego, co można powiedzieć o Miłoszu.  Powiedziano w języku hiszpańskim. Z szacunku do gości, z których nie wszyscy znali język polski. Najpierw wystąpił Robert Krzyżanowski, przedstawiciel Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Limie, która współorganizowała to wydarzenie, a potem oni: Isabel Sabogal Dunin Borkowski i Andrzej Stefaniak. Polacy, których kiedyś życiowe ścieżki skierowały do Peru.Ich referaty o poezji Miłosza zrobiły coś odwrotnego. Poruszyły serca i pobudziły wyobraźnię. Na tyle, by w sentymentalną podróż w stronę Polski ruszyli nie tylko referujący, ale także słuchający.  To był majsterszyk. Nie udałby się, gdyby nie kilka wierszy Miłosza recytowanych po polsku i hiszpańsku przez Ximenę i Alejandrę Malaga Sabogal. Wszystko razem zamieniło wieczór w peruwiańskim instytucie w międzynarodowe spotkanie, z którego nie chciało się wychodzić.Było ono częścią projektu wznawiania książek noblisty i dyskusji nad jego twórczością. Projektu o światowym zasięgu, bo realizowany jest nie tylko w Polsce i Europie, ale także w Stanach Zjednoczonych i Ameryce Łacińskiej.  Spotkanie w Limie było dodatkowo wyjątkowe ze względu na prowadzących. Oboje, podobnie jak Czesław Miłosz, nie urodzili się w Polsce.- Wróciłam do Peru z Polski w wieku czternastu lat - mówi tłumaczka języka hiszpańskiego i polskiego Isabel Sabogal Dunin Borkowski. - Nie było wówczas internetu i innych możliwości kontaktu z krajem. Sięgnęłam więc po literaturę. To było moje okno na Polskę.  Drugi z prowadzących, Andrzej Stefaniak, urodził się w Szwajcarii, ale nad Wisłą spędził najważniejsze momenty swojego życia.- Czesław Miłosz wszędzie przypomina mi Polskę - mówi ten poliglota, wykładowca języka francuskiego i niemieckiego na limeńskich uczelniach.- Kreślone przez niego nostalgiczne obrazy i krajobrazy są mi bardzo bliskie. Nawet w kraju tak innym i odległym, jakim jest Peru. Piotr Maciej Małachowski Autor mieszka w Limie. Jest redaktorem naczelnym portalu Kochamy Peru, organizatorem wypraw turystycznych i realizatorem projektów społecznych w kraju Inków. Pisze bloga pod tytułem Operuję w Peru. Wiesz o ciekawym wydarzeniu z udziałem Polaków w Peru i Peruwiańczyków w Polsce? Napisz do nas: redakcja@kochamyperu.pl Źródło: http://kochamyperu.pl/ | ||
