martes, 22 de diciembre de 2009

Moja poezja: O, Poezjo...

O, Poezjo słodkie słowo nurzające się w głębinach człowieczeństwa. O, Poezjo śnie wieczysty strzało przecinająca przepaść aż donikąd. O, Poezjo głodzie wieczny złote imię przez mędrców wymarzone. O, Poezjo darze ogromny muzyko, podarku i deszczu bogów. O, Poezjo jasny śnie nurzający się w głębinach człowieczeństwa. Isabel Sabogal Dunin - Borkowska Lima 1986 Z tomiku wierszy "Daremne zrywy" wydanego w Limie, w 1988, w języku hiszpańskim.

(Tu znajdziesz wiersz w oryginale hiszpańskim, który potem przetłumaczyłam na polski.)

Moja poezja: Chciałabym o miłości pisać pieśń...

Chciałabym o miłości pisać pieśń, a nie wychodzi mi I powiedzieć jak cię kocham, choć ulice To tylko są szare ulice W półcieniu jędrności twego ciała. I powiedzieć jak cię kocham, choć twe usta To tylko są usta czerwone W półcieniu twarzy twojej. I powiedzieć jak cię kocham, choć twe ciało Jest przecież tylko wątłym ciałem W półcieniu twarzy nocy. Isabel Sabogal Dunin - Borkowska Lima 1986 Z tomiku wierszy "Daremne zrywy" wydanego w Limie, w 1988, w języku hiszpańskim. (Napisałam ten wiersz po hiszpańsku i przetłumaczyłam go potem na polski.)

Moja poezja: Mam taki ogień, taką burzę wewnątrz...

Mam taki ogień, taką burzę wewnątrz Od której serce mi trzaska na kawałki Podczas gdy otwieram powieki w środku nocy I widzę wyspę w miejscu nieistniejącym, I świat mi się objawia: Różowy o świtaniu, Obnażony dniem porannym, Jak cudowna kobieta leżąca gdzieś na plaży. (O Boże, wierszu zwariowany i bezsemsowmy, po burzliwych drogach słowa i natchnienia.) Isabel Sabogal Dunin - Borkowska Lima 1986 Z tomiku wierszy "Daremne zrywy" wydanego w Limie, w 1988, w języku hiszpańskim. (Napisałam ten wiersz po hiszpańsku i przetłumaczyłam go potem na polski.)

Moja poezja: Urodziłam się w miejscu, które jest na końcu świata...

Urodziłam się w miejscu, które jest na końcu świata, W porcie róż do którego przybijają statki, I woń morza, i wiatru, i mew się rozchodzi. O, upojone ślimaki, o koniki morskie, Mchy zielone i białe, nieskończoność liści. Za moim portem są już tylko sięgające chmur szczyty, I ludzie w kamień zaklęci, i ogniste byki Płaczące na dnie jezior. I woń ślimaków morskich rozsypana na wiatr To jest tylko westchnienie do harmonii wiersza. Isabel Sabogal Dunin - Borkowska Krzeszowice, 1990 Z niewydanego tomiku wierszy: "Wszystko na twoją miarę jest zrobione" (Napisałam ten wiersz po hiszpańsku i przetłumaczyłam go potem na polski.)

sábado, 12 de diciembre de 2009

A veinte años de la publicación de las "Obras Literarias Completas" de José Sabogal Diéguez

Han pasado ya veinte años desde que publicamos las "Obras Literarias Completas" de mi abuelo José Sabogal Diéguez. El libro, que consta de más de cuatrocientas páginas, incluye toda su obra escrita, pues como él mismo decía: "Escribo lo que no puedo pintar". Incluye pues, tanto los libros publicados anteriormente, como algunos escritos inéditos hasta ese entonces, además de entrevistas a su persona. Presentamos el libro el siete de setiembre de 1989 en la librería "El Caballo Rojo" de Barranco.
La publicación fue financiada por el CONCYTEC y estuvo a cargo de Ignacio Prado Pastor, mi editor de siempre. La redacción del texto estuvo a cargo de Fernando Málaga Málaga, mi esposo. Diseñó la carátula Gamaniel Palomino, discípulo incondicional de mi abuelo, quien ya no se encuentra entre nosotros. Aquí va mi agradecimiento eterno para todos ellos.

jueves, 12 de noviembre de 2009

La librería polaca de París


La librería polaca de París

123, Boulevard Saint-Germain
75006 Paris
01 43 26 04 42


martes, 13 de octubre de 2009

Visita a las ruinas de Incahuasi

 Columnas circulares, que medían
 el tiempo vía la sombra del Sol


Hace unos día fui a visitar las ruinas de Incahuasi, cerca a Lunahuaná. Es una ciudadela Inca, construida por Pachacútec, quien radicó allí nueve o diez años, y desde donde dirigió la conquista del Valle de Cañete, habitado por los huallcos, quienes se negaban a integrarse al Imperio. Dicen que lo acompañaba el joven Túpac Yupanqui, quien iba aprendiendo de esa manera el arte de la guerra y el gobierno. La ciudadela consta de: la parte ceremonial, que era a la vez un observatorio astronómico; el yachayhuasi; la guarnición militar; los graneros; los puntos de observación desde los cuales los vigías divisaban todo el valle; y el acllahuasi, con su propio centro de estudios y junto al cual se hallaba el sitio de castigo. Me llamó la atención el que no hubiera un barrio destinado al pueblo o los artesanos, como en el caso de otras ruinas que he visitado. En el lado del acllahuasi hay hornacinas cuadradas tipo Chavín. Dicen que había también hornacinas triangulares tipo Huari y hornacinas trapezoidales tipo Inca. En todo caso, parece que ya no las hay, porque no las vi. Nos guió el historiador Augusto Robles, quien dice habitar desde hace quince años junto a las ruinas.

jueves, 1 de octubre de 2009

Piezas falsas de José Sabogal Diéguez en la exposición "José Sabogal, su entorno y su tiempo"

En la entrada anterior comenté la Exposición "José Sabogal, su entorno y su tiempo", realizada en el Instituto Peruano - Británico de Miraflores del 12 de agosto y que cierra el 18 de octubre, cuya curadora es Élida Román. En esta exposición, al lado de piezas auténticas de mi abuelo José Sabogal Diéguez como los grabados y algunos óleos, se muestran también como obra suya piezas, que definitivamente no son de su autoría.
Y lo más grave es que estas piezas figuran también como obra suya en el catálogo publicado por el Instituto Cultural Peruano - Británico.
Las piezas falsas, cuya autenticidad pongo absolutamente en duda, son las siguientes:

Fiesta Serrana - óleo, fechado en 1926

La quena - tinta, fechada en 1920

Dos paisajes serranos - dos tintas, fechadas en 1921

sábado, 19 de septiembre de 2009

Cuadros falsos de José Sabogal en circulación


Advertencia: cuadros falsos de mi abuelo José Sabogal Diéguez, como el que se muestra a la derecha están a la venta en Lima.

Asimismo reitero que en la Exposición "José Sabogal, su entorno y su tiempo" al lado de piezas auténticas suyas como los grabados y algunos óleos como"La santusa" o "El recluta", se muestran también como obra suya cinco piezas, tres tintas y dos óleos, que definitivamente no son su obra.

martes, 8 de septiembre de 2009

Sobre el peso del pasado

... y en aquel relámpago de lucidez tuvo conciencia de que era incapaz de resistir sobre su alma el peso abrumador de tanto pasado.

Gabriel García Márquez sobre el último de los Aurelianos en "Cien años de soledad"